|
Ντιζάινερ και δάσκαλος, οραματιστής και πρώιμος οικολόγος, ο George Nelson υπήρξε ένας από τους πρωτεργάτες του αμερικανικού μοντερνισμού. Με έργο που ακόμη και σήμερα απηχεί το μέλλον…
Πως γεννιούνται μερικές μεγάλες ιδέες; Όταν κάποιοι δημιουργικοί άνθρωποι συναντιούνται για ένα ποτό… Τότε τα πάντα μπορούν να προκύψουν. Ακόμη και ένα εμβληματικό ντιζάιν αντικείμενο! η σειρά φωτιστικών «Bubble» (1947-1949)Ένα βράδυ, λοιπόν, του 1947, ο George Nelson κάλεσες τους συνεργάτες του Isamu Noguchi, Bucky Fuller και Irving Harper στο σπίτι του για ένα ποτό. Το ένα έγινε πολλά… Αναρωτήθηκαν πως θα μπορούσαν να φτιάξουν ένα μοντέρνο ρολόι. Ο καθένας είπε την άποψη του, έκαναν μικρά πρόχειρα σχέδια και κατασκευές με ότι βρήκαν μπροστά τους. Το άλλο πρωί ο Nelson και ο Harper ανακάλυψαν σε ένα ρολό χαρτιού το σχέδιο του περίφημου «Ball Clock». Μέχρι σήμερα κανείς δεν ξέρει ποιος, τελικά, το σχεδίασε! Πάντως, το ρολόι αυτό συνέδεσε το όνομα του με τον George Nelson… το περίφημο «Ball Clock» (1947)Φέτος ο διάσημος Αμερικανός σχεδιαστής έρχεται και πάλι στην επικαιρότητα μέσα από την έκθεση «George Nelson: Architect, writer, designer, teacher» που διοργανώνει το Vitra Design Museum στην πόλη Weil am Rhein της Γερμανίας, για να τιμήσει τα 100 χρόνια από την γέννηση του. Μαζί με τους Charles και Ray Eames, ο George Nelson θεωρείται ένας από τους πατέρες του αμερικανικού μοντερνισμού. Τη δεκαετία του 30 τα γραπτά και οι ιδέες του τράβηξαν το ενδιαφέρον του κοινού, αλλά και του D.J. De Pree, ιδρυτή και προέδρου της εταιρίας επίπλων Herman Miller. Το 1945 ο De Pree του ζήτησε να γίνει διευθυντής του σχεδιαστικού τμήματος της εταιρίας – γεγονός που αποτέλεσε την αρχή μιας μεγάλης σειράς επιτυχημένων συνεργασιών με σημαντικούς σχεδιαστές όπως οι Eames, Harry Bertoia, Richard Schultz, Donald Knorr και Isamu Noguchi. Ο Nelson θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους διαμορφωτές και εξέχουσα μορφή του ντιζάιν, της αρχιτεκτονικής, της διακόσμησης και της γραφιστικής των ΗΠΑ του 20ου αιώνα. Όπως εύγλωττα αναφέρεται και στον τίτλο της έκθεσης, υπήρξε ακόμη ένας σημαντικός δάσκαλος και συγγραφέας, αφήνοντας πίσω του πολλά σχέδια, προϊόντα και αντικείμενα που αποτελούν σημαία αναφοράς για την ιστορία του σύγχρονου ντιζάιν. Ανάμεσα τους, ο πολύχρωμος καναπές «Marshmallow» (1956), η «Coconut Chair» με τις αεροδυναμικές γραμμές της (1956) και η σειρά φωτιστικών «Bubble» - την οποία άρχισε να σχεδιάζει το 1947 και ολοκλήρωσε δύο χρόνια αργότερα! Ο Nelson έχει επίσης χαρακτηριστεί «δημιουργός όμορφων και πρακτικών πραγμάτων». o καναπές «Marshmallow» (1956)Την ιδέα του «αποθηκευτικού τοίχου», για παράδειγμα την συνέλαβε μια μέρα που καθόταν κοιτάζοντας απελπισμένος τον τοίχο απέναντι του: ο εκδότης του βιβλίου του «Tomorrow’s house» περίμενε 5000 λέξεις για το κεφάλαιο «αποθηκευτικοί χώροι» και του είχε μόλις τηλεφωνήσει έξαλλος για την μεγάλη καθυστέρηση. Ο Nelson δεν ήξερε τι θα μπορούσε να γράψει. Ξαφνικά, όπως περιέγραψε ο ίδιος, του ήρθε η ιδέα πως αυτό που χρειάζεται ένας αποθηκευτικός χώρος είναι… ο αέρας! Και πως θα τον εύρισκε αυτόν; Λεπταίνοντας τους τοίχους και δημιουργώντας από το πουθενά χώρο όπου θα μπορούσε να βάλει κάνεις οτιδήποτε. Το «Storage Wall» είχε γεννηθεί! Και έφερε μια μικρή επανάσταση στη διαρρύθμιση των σπιτιών, πετυχαίνοντας τη μέγιστη αξιοποίηση του χώρου. Ήταν λοιπόν μια καινοτομία του Nelson, όσο και αν σήμερα μας φαίνεται σαν κάτι συνηθισμένο… Το «Storage Wall» Πιστεύοντας πως στο επίκεντρο του ντιζάιν πρέπει να βρίσκονται οι καθημερινές ανθρώπινες ανάγκες, υποστήριζε πως οι σχεδιαστές πρέπει να έχουν ευρύτατες γνώσεις και άμεση αντίληψη σχετικά με τις εφαρμογές των αντικειμένων που σχεδιάζουν. Πολλές φορές επιτέθηκε στους συναδέλφους του που θεωρούσε ότι κάνουν υπερβολικές παραχωρήσεις για χάρη της εμπορικής εκμετάλλευσης. Από την άλλη, πνεύμα ανήσυχο ο ίδιος, υπήρξε από τους πρώτους που ασχολήθηκαν και με την οικολογική διάσταση του ντιζάιν και της αρχιτεκτονικής, κατανοώντας σε μεγάλο βαθμό τη σημασία τους, αλλά και τις αλλαγές που θα επέφεραν οι νέες τεχνολογίες στο σχεδιασμό. Μάλιστα, οι πρώιμες οικολογικές του ανησυχίες τον έκαναν να σταθεί εχθρικά απέναντι στη χρήση του αυτοκινήτου – το 1943 είχε ήδη συλλάβει την ιδέα του mall ως μια περιοχή αγορών χωρίς αυτοκίνητα! Αποδεικνύοντας έτσι πως το όραμα και οι ιδέες του ήταν μπροστά από την εποχή του και παραμένουν ακόμα επίκαιρες. η «Coconut Chair» (1956) Πηγή: Maison & Decoration
|
Valid XHTML and CSS.
